Bu ortak sergi, iki farklı görsel dilin sessiz karşılaşmasını inceliyor. Çağla Demirbaş’ın analog fotoğrafları sezgisel bir parçalanma yoluyla hafızaya ve hisse işaret ederken; E S Kibele Yarman’ın iplik ve maddi yoklukla oluşturduğu dokunsal işleri, sessizlik aracılığıyla konuşan yüzeyler yaratıyor. Işığın Kırıldığı Yer, tamamlanmış olandan ziyade sürece odaklanarak izleyiciyi imge ile yüzey, hikâye ile duyum arasındaki bir alana davet ediyor.